uiopd

Cześć, witam po długiej przerwie. Po pierwsze chciałam podziękować portalowi Onet blog za umieszczenie mnie w gronie blogów polecanych na pewien czas. Mam nadzieję, że dostąpie jeszcze tego zaszczytu. A teraz kolejna część historii Ingi Heidt. Czytajcie.

P.S. Nie wiem czy ta notka jest tak dobra jak poprzednia, ale proszę o komentarze i opinie.

 

 

            Inga bardzo chciała się dowiedzieć kim jest ów nieznajomy. Całą noc nie spała. Przypominała sobie dwa poprzednie lata. Najpierw zderzenie, a później serię dziwnych i nieoczekiwanych zdarzeń. Pamiętała wszystko jak przez mgłę. Dziwne obrazy i sceny przelatywały przez jej pamięć by po chwili na zawsze zniknąć w jej najgłębszych i nigdy nieodkrywanych zakamarkach. Gdy zamykała oczy widziała jedną niewyraźną twarz. To był ten sam chłopak. Nie potrafiła go jednak rozpoznać. Widziała go tylko oczami wyobraźni jakby stał za mglistą zasłoną. Gdy po krótkim okresie niepewnego snu znów się obudziła postanowiła dać za wygraną.

            Jej łóżko było coraz mniej wygodne, prześcieradło dziwnie poskręcane, a kołdra odwróciła się. Przewracała się z boku na bok, zmieniała pozycje leżenia. Z brzucha na plecy, jednak nic nie skutkowało. Zegarek piknął. Wybiła trzecia. Już wcale nie chciało jej się spać. Próbowała wszystkich metod na szybkie zaśnięcie, jakie kiedykolwiek słyszała. Milion baranów przerzuciła przez ten głupi płot, a zmysły zamiast przechodzić w stan spoczynku wyostrzały się.

            Zaświeciła lampkę i zaczęła czytać najnudniejszą książkę, którą kiedykolwiek czytała. „ Trzy kamienie Mandy” zawsze działały lepiej niż najlepszy lek nasenny. Prychnęła. Zwykle po przeczytaniu dwóch czy trzech stron kleiły jej się oczy. Ale nie. To przecież nie mogło być takie proste. Teraz nawet ją to zainteresowało.

            Rzuciła tomik na biurko, zła zwlokła się z łóżka i usiadła na parapecie. Wpatrzyła się w rozgwieżdżone niebo. W żadnym domu nie świeciło się światło. Wszyscy normalni ludzie z pewnością już spali. Od niechcenia wzięła do ręki zegarek i włączyła podświetlenie wyświetlacza. Była już za piętnaście czwarta. Minuty ciągnęły się niemiłosiernie. Nigdy nie wiedziała, że minuta to tak długi okres czasu.

            Widok, który roztaczał się z jej okna był cudowny. Otulone kołdrą ciemności drzewa spały w najlepsze swoim drzewnym snem. Góry otoczone granatowymi chmurami wydawały się jeszcze bardziej monumentalne i poważne w swoim górowaniu nad miastem. Tak, to z pewnością najlepsze, co Indze tej nocy się zdarzyło. Ten widok. Nigdy nie patrzyła jeszcze na niego w taki sposób. Zawsze lubiła wstawać razem ze słońcem, które zaglądało w jej okna. Wyobrażać sobie, że lata z jesiennym wiatrem, który unosi ją na liściastym dywanie. Teraz chciała być gwiazdą. One to mają najlepiej. Patrzą z góry na te wszystkie przepiękne widoki.

 

            Słońce leniwie wyłoniło się zza horyzontu. Inga zeszła z parapetu i podeszła do szafy. Wyrzuciła z niej kilka ubrań i poszła do łazienki. Gdy gotowa schodziła ze schodów poczuła dziwny strach: Co jeśli on mi coś zrobi? Przecież nigdy nie widziałam go na oczy…

            Usiadła na jednym ze stopni i podparła głowę rękami. Musiała coś wymyślić… A może stanie za jakimś drzewem i będzie czekała na nieznajomego, a gdy ten przyjdzie oceni go i albo podejdzie, albo ucieknie.

- Nie, to najgłupszy pomysł na jaki mogłam wpaść! – powiedziała sama do siebie. – O cześć Sakari – to była jej suczka rasy Syberian Husky. Przybiegła merdając ogonem i zaczęła lizać ją po twarzy. – Sakari, czekaj, nie teraz. Teraz myślimy. Siad. – pies usiadł przed swoją właścicielką - Obmyślam ważną sprawę – zeszła ze schodów i stanęła na zimnej podłodze salonu. Pies podszedł do niej i usiadł. – A gdybym tak przebrała się tak, żeby mnie nie poznał, a potem jakbym go zobaczyła to albo bym podeszła, albo odeszła… - chodziła w kółko naokoło zwierzaka, który przechylił głowę w bok i patrzył na swoją właścicielkę wzrokiem mówiącym coś w stylu: Nie rozumiem, czemu wymyślasz takie głupoty, lepiej weź mnie!- Nie to też jest zdecydowanie głupie. Coś innego. Zaraz, a może tam nie pójdę… - Sakari szczeknęła – Masz rację, przecież muszę tam iść.

            Inga wymyślała coraz dziwniejsze rzeczy począwszy od zabrania tam kogoś znajomego kończąc na ucieczce z miasta, bo jak twierdziła…

- Kiedy nie przyjdę na to spotkanie on będzie zły. Znajdzie mój adres i nazwisko, a z tego to już mogą wyjść same złe rzeczy. Więc jeśli ucieknę do Brazylii i stanę się Cari de Someiro z Rio to z pewnością mnie nie znajdzie. – Suczka położyła się w ciszy kontemplując nad powodem chwilowej utraty mózgu swojej właścicielki. Po kilku minutach postanowiła jej pomóc. Wstała, podeszła do drzwi, zrzuciła smycz z szafki i zaszczekała. – Sakari nie teraz, nie idziemy na spacer. Poczekaj. – zawiesiła głos – Zaraz, mam świetny pomysł. Sakari pójdziesz ze mną! – przytuliła pieska, ubrała kurtkę i buty. Rodzice spali, więc zamknęła drzwi na klucz.

            Wychodząc powiedziała szeptem do zwierzaka

- Tylko pamiętaj, przynajmniej udawaj, że jesteś groźna. Dobra?

Sakari zaszczekała. I  pociągnęła swoją właścicielkę (która dzięki Bogu już odzyskała mózg) w stronę parku.

- Skąd ty wiesz gdzie idziemy?

             Inga lubiła biegać z Sakari. Dzięki temu nabierała przydatnej w jej dyscyplinie kondycji. Zahartowała się. Mało chorowała. A poza tym bardzo cieszyło ją to, kiedy po około dwu i pół godzinnym biegu jej pupilka kładła się na swój kocyk i zasypiała szczęśliwa i spełniona.

 

            Gdy dochodziła już do umówionego miejsca była 6:10. Nie wiedziała, że droga zajmie jej tak mało czasu, więc postanowiła pobawić się z Sakari na trawniku. Rzucała jej patyki
( a raczej małe gałęzie), których ona nie przynosiła. Bezskutecznie próbowała ją nauczyć komendy „ daj głos”, czy „ do mnie”. Suczka nie słuchała. Gdy poczuła zew natury stawała się wilkiem, wilkiem, który kocha przestrzeń i wolność.

- Dobra, koniec tej wolności Sakari. Zapinam cię na smycz. – pies spuścił głowę i podszedł do właścicielki.

            Podeszły do alejki. Inga patrzyła w stronę głównej bramy parku wyczekując na nieznajomego, a Sakari w drugą stronę. Wyczuła psa. Miał dobry zapach, więc nie zważając na obecną pozycję i zamyślenie właścicielki pociągnęła ją i zaczęła szaleńczo biec w stronę źródła zapachu.

            Inga zaskoczona tym nagłym startem psa przez chwilę nie mogła się pozbierać. Nic nie dawały okrzyki i komendy. Nagle po prostu sama się zatrzymała tak nieoczekiwanie jak niespodziewanie wystartowała. Dziewczyna również nie była w stanie tego przewidzieć i nie zdążyła zahamować bez uniknięcia zderzenia z kimś. Właściwie ten ktoś ją zatrzymał. A Sakari nie zważając na niezręczną sytuację Ingi zaczęła zapoznawać się z nowo spotkanym psem.

- Przepraszam, to nie moja wina. Mojej suczce coś odbiło. Mario… To ty?

- O cześć Inga. Ja sam przed chwilą się zatrzymałem. Angel też się zerwał i biegł jak opętany.

- Tylko ty umiałeś nad nim zapanować. No i jeszcze uratowałeś mi życie.

- Służę pomocą. Następnym razem…

- Oby nie było następnego razu, bo mogę trafić na mniej wyrozumiałego właściciela. Może nie wiesz, ale nie każdy lubi jak na niego bez uprzedzenia wpada rozpędzony człowiek.

- Nie możliwe. Jak można tego nie lubić… Dziwni są ci ludzie.

- Bardzo. Jak się nazywa twój pies?

- Angel.

- Moja to Sakari. Miała być Chena, ale niezbyt mi się podobało to imię.

- Sakari jest ładniejsze. Też biegasz?

- Właściciele takich psów są skazani na poranne biegi.

- A poza tym to pomaga utrzymać formę.

- Tak. Ale nie przyszłam tu tylko po to. Miałam się tu spotkać z jakimś nieznajomym chłopakiem, który znalazł jedną z rękawiczek, którą zgubiłam.

- A więc teraz to nowa metoda podrywania chłopaków, na zgubione rękawiczki?

- Nie śmiej się. Pamiętaj masz mnie obronić, jeśli on będzie chciał coś mi zrobić.

- Kofi może jeszcze by cię obronił, trenował kiedyś jakieś sztuki walki, ale ja… Chcesz żebym miał siniaki na TEJ idealnej twarzy?!

Oboje zaczęli się śmiać. Nagle usłyszeli, że ktoś za nimi biegnie.

- Cześć Gregor. Spotkałem Ingę i teraz czekamy na tajemniczego znajomego od zgubionej rękawiczki.

- A może ty mnie obronisz? Bo Mario jest przerażony perspektywą posiniaczenie sobie swojej idealnej twarzy.

- A zdjęcie z autografem nie wystarczy? Moglibyśmy uniknąć rozidealizowania* naszych idealnych oblicz.

- Gdzie są prawdziwy mężczyźni? Pomocy!

            Gregor nie wiedział, co ma robić. Stracił szansę na… Właśnie, czego on oczekiwał… Jednak głos podpowiadał mu, żeby poczekał. Więc poczeka. Zdarzenia potoczą się swoim naturalnym biegiem. Przecież los był po jego stronie.

            Sakari i Angel bardzo nie lubili kiedy ich właściciele stoją i rozmawiają zamiast zajmować się nimi. Wpadli więc na świetni pomysł. Właściwie to Sakari pierwsza zaczęła chodzić naokoło Ingi, Mario i Gregora plątając im nogi smyczą. Angel zrobił to z drugiej strony. Psy spojrzały sobie w oczy jakby chciały powiedzieć: gotowy? I pociągnęły z dwóch stron za smycze.

            Nie mając możliwości poruszania nogami skoczkowie i narciarka przewrócili się. Cała sytuacja była najbardziej komiczna dla psów, które posłusznie siadły obok siebie i patrzyły na swoje dzieło.

- Mario, co ten twój pies zrobił?

- A myślisz, że suczka Ingi nie brała udziału w tym chytrym planie?

- Gregor! Leżysz na mojej nodze! Nie mogę wstać! – wykrzyczała Inga

- Jeśli Mario ruszy ten swój gruby tyłek i wstanie ze mnie to cię uwolnię.

- A jeśli ja nie wstanę?

- Rusz się! – krzyknęli razem Inga i Gregor

            Gdy Innauer wstał wszystko stało się mniej skomplikowane. Po chwili dołączył do niego Schlieri. Razem podnieśli Ingę, która rozmasowywała sobie obolałą nogę.

- Myślałam, że jesteś eee lżejszy…

- To po wczorajszej pizzy.

- A nie mówiłem…

- Dobra, ja myślę, że one nam chciały coś przez to powiedzieć.

- Że mamy się nimi zająć. Tak myślę. Ja zwykle rzucam mojej Sakari patyk, którego i tak nigdy nie przynosi. Mam pomysł. Puśćmy je ze smyczy. Pobiegają sobie.

- I przynajmniej nas nie zaplątają.

- Mamy jakieś plany na dzisiaj?

- A co?

- Bo Gregor ma wolną chatę. I właśnie dlatego możemy do niego przyjść i urządzić sobie wieczór filmowy?

- Dobra, to ja kupuję jedzenie, wy wypożyczacie filmy, później obdzwaniacie Pauliego i Andreasa. I spotkamy się wieczorem. Ok.?

- Tak Mario, jesteś świetnym organizatorem. Ja już muszę iść do domu. Eee Gregor, kiedy się spotkamy?

- Przyjdę po ciebie o 15 ok.?

- Dobra, mój adres to…

- Może lepiej mi pokażesz – Mario spojrzał na niego złowrogo.

- Jak mnie dogonisz.

            Zaczęła biec. Przez całą drogę nic nie mówiła i Schlieri słyszał tylko jej równomierny oddech. W końcu był z nią sam na sam, a ona się nie odzywała.

            W końcu dotarli do domu Ingi.

- Mam nadzieję, że zapamiętałeś drogę.

- W tym pędzie trudno było rozróżnić domy od drzew, a drzewa od przystanków autobusowych.

- To może trafisz pod inny adres jakiejś fanki zakochanej w tobie na zabój i ona będzie cię przetrzymywała w swoim domu i…

- Tak, to nie byłoby zbyt interesujące. Więc postaram się do ciebie trafić.

- Masz przynajmniej pewność, że nie będę cię przetrzymywać w swoim różowym pokoju i nie będę piszczeć na twój widok.

- I dlatego właśnie jesteś naszą przyjaciółką. To odróżnia cię od tych rozpiszczanych fanek z półmetrowymi tipsami i fluidowymi maskami na twarzy.

- Dobra, widzę, że rozwijasz najczarniejszy ze scenariuszy. Mogłoby się to interesująco skończyć i nawet lubię takie niehepi endy ale muszę już iść. Pa.

- Przyjdę o trzeciej.. Z nadejściem kolejnej pory roku diametralnie się zmieniał. Jesienią widać było ga

- Dobra.

 

***

            Po kilkunastu minutach Inga dostała sms-a od Vicky.

 

Tu jest świetnie, mam dostęp do internetu,
 za chwilę do ciebie napiszę. Pogadamy.

            Inga włączyła laptopa i czekała. Wyjrzała przez okno. Krajobraz, który oglądała od tylu lat chyba nigdy się jej nie znudzi. Z nadejściem każdej pory roku zmieniał się diametralnie. Nadchodząca jesień narzucała swoją gamę czerwieni, żółci i pomarańczy. Ziemię pokrywał dywan liści strząśniętych z gałęzi drzew. Zimą biały puch zasłaniał wszystko. Wiosną rośliny budziły się do życia. Dominowała soczysta zieleń i biel pąków drzew. Latem można było dostrzec pełnię barw. Od zielonej do żółtej, brązowej, czy onieśmielającego błękitu nieba. Jednak śnieg na szczytach wisiał jak przestroga i groźba nad miasteczkiem. Nagle z zamyślenia wyrwał ją dźwięk przychodzącej wiadomości. Z pewnością była od Vicky.

V: Cześć znowu, na Kubie jest cudownie. Najbardziej zachwyca mnie ich muzyka. Okolica przepiękna i niesamowita. Musisz tu kiedyś przyjechać. Dość o mnie, napisz co u ciebie.

I: Rano spotkałam Gregora i Mario i oni wymyślili wieczór  filmowy i…

V: Standardowy chwyt…

I: Co?

V: Nic, mówię, że to ich standardowy chwyt. Zwykle tak robią. Idziesz z którymś z nich po filmy?

I: Z Gregorem.

V: Nie zdziw się, jeśli nagle w wypożyczalni poczujesz się niepotrzebna.

I: Jak to?

V: Gregor wybierze horrory. Zawsze tak robi.

I: Co to znaczy?

V: Że cię sprawdzają.

I: Jak?

V: Dam ci kilka przydatnych rad jak przetrwać taki wieczór.

I: Dobra.

V: Najpierw przeprowadzę z tobą wywiad.

I:?

V: Dowiem się w czym ci pomóc.

I: Aha.

V: The first question brzmi: Boisz się na horrorach?

I: Nie.

V: Pierwsza rada – Poudawaj trochę, że się boisz. Będą mieli frajdę. Usiądź w środku między Innauerem, a Kofim. Mario powie swoją słynną śpiewkę: Jeśli się będziesz bała, służę ramieniem.

I: Ok., pojęłam. Kolejna rada?

V: Chcesz zobaczyć jacy potrafią być naiwni?

I: Tak.

V: Rób po kolei coś z każdym z nich. Z Gregorem idź po jedzenie do kuchni, Oprzyj się o ramię Kofiego…

I: A Mario?

V: Myślę, czekaj, wyjdzie w praniu. Najwyżej się trochę pofarbuje. Ale to nic. Dobra, muszę lecieć. Miłej zabawy.

I: Dzięki za rady. Papa!

 

            Była druga, Inga ubrała się i wzięła książkę i zaczęła ją czytać. Jednak nic nie rozumiała. Zbyt była pochłonięta i zatopiona w głębinach swoich rozmyślań. Straciła poczucie czasu. Zadzwonił dzwonek do drzwi.

- Idziemy?

- Tak, chodźmy.

- Gadałaś może z Vicky?

- Tak.

- A o czym rozmawiałyście? – Gregor miał podejrzliwą minę.

- O Kubie, a o czym innym?

- Jakim Kubie?

- Takim jednym.

- To jest twój znajomy?

- Gregor, oprzytomniej! Halo, czy w twojej głowie coś jest? Czy tylko pustka? Vicky i Tom są na Kubie.

- A tak, zapomniałem.

 

Gregor i Inga poszli do wypożyczalni. Tak jak przewidywała Vicky Gregor wybrał same horrory. Miał dziwną minę. W końcu doszli do domu Gregora, gdzie siedzieli już Mario i Kofi.

- Wszystko gotowe?

- Tak, za niedługo zrobi się ciemno, więc będziemy mogli zacząć. – Mario uśmiechnął się tajemniczo.

***

            Dwie godziny później Inga siedziała już między Mario i Kofim oglądając horror. Nie był zbyt straszny.

- Widziałam straszniejsze… - pomyślała

- Wiesz, jak się będziesz bała, to służę ramieniem – dziwnym tonem szeptu powiedział Mario

 

 - Zaczyna się…- pomyślała Inga i oparła głowę o ramię Kofiego,

Andreas z tryumfalną miną odwrócił się do Mario i pokazał mu język.